In die tijd – spreekt de HEER – zal men de beenderen van de koningen van Juda, van de raadsheren, de priesters, de profeten en de inwoners van Jeruzalem uit hun graven halen en ze uitspreiden voor de Zon, de Maan en het sterrenleger aan de hemel. Die vereerden ze met zoveel overgave en die volgden ze, die vroegen ze om raad en daarvoor knielden ze. De beenderen zullen niet worden verzameld en begraven, maar als mest op de akkers blijven liggen. En wat er overblijft van dit verdorven volk zal de dood verkiezen boven het leven, op elke plaats waarheen Ik hen verdreven heb – spreekt de HEER van de hemelse machten.
Het volk weigert naar de HEER terug te keren.
Zeg tegen hen:
Dit zegt de HEER:
Als iemand valt, staat hij toch op? Als iemand afdwaalt, keert hij toch terug? Waarom blijft dit volk dan dwalen, waarom blijft Jeruzalem ontrouw, houdt het vast aan bedrog, weigert het terug te keren? Ik heb goed naar hen geluisterd – wat ze zeggen is gelogen. Niemand heeft berouw over het kwaad, niemand zegt:
“Hoe kon ik dit ooit doen?” Ze hollen steeds maar door als een paard dat zich in de strijd stort. De ooievaar aan de hemel, de tortelduif en de gierzwaluw kennen de tijd van hun trek, maar Mijn volk kent niet de orde van de HEER. Hoe durven jullie te zeggen:
“Wij zijn wijzen, wij hebben de wet van de HEER”? De pen van de schrijvers heeft hem vervalst. De wijzen zullen te schande staan, ten einde raad, ze lopen in een val. Ze hebben de woorden van de HEER verworpen, wat voor wijsheid rest hun nog? Daarom geef Ik hun vrouwen weg, hun akkers geef Ik aan veroveraars. Want iedereen, van groot tot klein, is op eigen voordeel uit, van profeet tot priester, ieder pleegt bedrog. Ze verklaren de wond van Mijn volk lichtvaardig voor genezen, ze zeggen:
“Alles gaat naar wens.” Nee, niets gaat naar wens! Schamen zij zich voor hun wandaden? Integendeel, ze weten niet wat schaamte is. Daarom komen ze ten val, de een na de ander, op het moment dat Ik ze straf komen ze ten val – zegt de HEER.
